Fifty shades of blue

dinsdag 12 juli 2016



De vakantie is ondertussen in volle zwang, al werd er de eerste week bitter weinig gepresteerd (lees: educatief verantwoorde plekken bezocht). Dat lag voor een stuk aan mijzelf. Ik had het blijkbaar een half jaar geleden al voorzien dat ik minstens een week ging nodig hebben om weer enigszins op mijn positieven te komen na een hels voorjaar. De enige criteria voor onze vakantiehuizen in het zuiden waren dan ook: een zwembad en internet. Dat eerste vooral om mijzelf en de kinderen bezig te houden, dat tweede in principe om uitstappen te plannen, maar toegegeven, het wordt ook ingezet om de kinderen bezig te houden. Niet dat wij hen daar actief toe aansporen, verre van. Maar u weet misschien zelf ook hoe uw bloedjes zijn. De uren Minecraft en The Sims mogen dan wel serieus gereduceerd zijn, het is toch echt wel ongehoord als ze eens een dag niet mogen bouwen/kijken hoe het met hun gezin gaat. *zucht*

Untitled

Anyhow, dat zwembad dus. Waar we vorig jaar volop voor natuurlijk water gingen in de vorm van watervallen, meren en de zee, kozen we dit jaar voor 2x een zwembad en 1x zee. Zee is voor volgende week, maar die zwembaden, die leverden al wat fijne plaatjes op.


Untitled Untitled
Untitled
Untitled Untitled

Ik moet u niet zeggen wat mijn allergrootste droom is, zeker?

Van 'voor niets tijd' naar 'tijd voor niets'

zondag 3 juli 2016


"Het is zomer. Of toch officieel. Mijn hoofd is numb. Vol. Niet officieel, maar meer dan duidelijk genoeg. We snakken naar vakantie. Harder dan ik me kan herinneren. De eerste helft van dit jaar zat stampvol en speelde ik helemaal uit. Nu is het half time, en ik ga even onderuit, in een ligstoel, aan een zwembad, een stapel boeken binnen handbereik.

'Wat gaan jullie allemaal doen?' vroegen velen van jullie. Ik heb precies wel verwachtingen gecreëerd door onze vorige reis zo uitgebreid te documenteren. Nu doen we even niets. De eerste dagen toch. En verder weet het niet. Ik heb de voorbije maanden genoeg gewerkt, gepland, geregeld, van hot naar her gerend, duizenden kilometers gereden en deadlines allerhande gehaald. Mijn hoofd eist een ongedefinieerde periode 'niets'. En ik ga het dan gunnen. Met veel plezier."

De lijnen hierboven schreef ik een paar weken geleden, zo tussen de soep en de patatten door. Onze vakantie start zijn derde dag en we hebben er al twee nachten van 11 uur op zitten (na 2 nachten van 4 uur, dus ze waren welgekomen, die extra uren slaap). De zon schijnt, het is hier stil. We hebben nog niets bezocht en zijn dat de eerste dagen ook niet van plan. Er zijn halve plannen en dat is goed genoeg. We weten waar naartoe als het nietsdoen zou vervelen. Voorlopig is de meest gestelde vraag: "Wie gaat er mee zwemmen?"

En voor de rest haalt de kleine knuffelaar ongegeneerd zijn achterstand in knuffels in. Op elk moment zet hij zich op mijn schoot, toont me zijn allerliefste glimlach en duwt vervolgens zijn neus in mijn nek, zuchtend 'oooh, mama, waarom ben jij toch altijd zo lekker warm?'.

Van voor niets tijd naar tijd voor niets. Puur genieten.


1 uur powervakantie

dinsdag 21 juni 2016


Het was bijna avondetentijd en de kleine en ik kwamen lichtjes oververhit en met een warme blos op onze wangen uit de Decathlon gestapt. Ik had het na vorig jaar moeten weten: wetsuits passen bij 25 graden in een klein pashok is niet om te lachen. Enfin, eigenlijk wel, want zit je met de clown in een pashok opgesloten, dan levert dat gegarandeerd grappige situaties op.

Maar goed. We kwamen buiten. Het was gestopt met regenen en het voelde - zoals dat in mijn kindertijd heette - 'doef' aan. Warm en dreigend, dus. Alsof je elk moment een stortvlaag in je nek kan krijgen. Op het kruispunt voor de winkel stond het verkeer stil. Op het rond punt 100 meter verder ook. Zucht. De 50 kilometer naar huis beloofde meer dan de gebruikelijke tijd in beslag te nemen. De zee was vlakbij en ik hoorde haar roepen.

Untitled

Door een gelukkig toeval zat ik op het verkeerde vak op het rond punt waar al jaren wordt gewerkt en - file indachtig - miste ik mijn afslag. Of het erg was dat ik plots richting Zeebrugge reed en niet richting Gent? Niet in het minst. In de koffer lag een vlieger en er was water en een koek die een petit creux konden counteren. We hielden het nog wel even uit voor de grote honger kwam opzetten.

En zo liepen we tien minuten later de dijk op. Het strand was verlaten en er stond een stevige wind. Ideaal vliegerweer. Perfect om echt uit te waaien. Alle zorgen uit ons hoofd. Alle vermoeidheid van de afgelopen weken mocht gaan vliegen. Dat laatste bleek wishful thinking, maar vakantiegevoel in een notendop: check.

Het duurde dan ook niet lang voor de vlieger in mijn handen werd gestopt en mijn Flo een spurtje richting zee trok. Ter info: Zeebrugge heeft een stevig strand als het eb is. Voor de kleine beentjes leek er precies geen eind aan te komen. Maar toen was er plots water. Relatief warm water. En in geen tijd stond het kind tot zijn knieën in het sop. In geen tijd geraakte de broek die hij vakkundig omhoog trok helemaal doorweekt. Nat en ontspannen, dat vat het wel mooi samen. Het was maar een uur, maar god, wat hebben we genoten.

💙 voor impulsieve laten-we-maar-doen-alsof-het-vakantie-is beslissingen.


Untitled Untitled
Untitled Untitled
Untitled Untitled
Untitled Untitled
Untitled Untitled
Untitled Untitled
Untitled

Bijgaardepark · De moestuin

maandag 20 juni 2016


Het is geen geheim dat ik van Gent hou en dat ik hier nooit meer weg wil (of er zou een héél interessant voorstel moeten komen, wat betekent dat moet er minstens een zwembad in de deal zou moeten zitten). In Gent is alles op fietsafstand en er zijn werkelijk zoveel fijne buurten. Hoe langer ik hier woon (20 jaar ondertussen), hoe harder deze stad in mijn hart gaat zitten. Dat fietsen, dat zorgt af en toe nog voor wat gemor op de banken - er is altijd wel een kind dat net die dag geen zin heeft - maar met de auto naar de andere kant van de stad rijden is meestal tijdrovender en zenuwslopender dan langs het water naar onze bestemming fietsen.

Anyhow. Nu het eindelijk weer mooi weer wordt en heel veel buurten de deuren - letterlijk - open gooien, spring ik maar al te graag op mijn fiets om plekken te ontdekken waar ik nog nooit halt hield. Deze zondag: het Bijgaardepark.

Ik kwam er uiteraard al voorbij. Het ligt op mijn weg naar alles richting Dampoort, DOK, Sint-Amandsberg. Ik ging er wel eens ROA's zoeken. Die zitten helaas stevig achter slot en grendel, maar worden - als alles goed gaat - geïncorporeerd in het op til zijnde co-housing project in datzelfde park. Er is een mooie speeltuin (voor zover ik nog geplaatst ben om over speeltuinen te oordelen). In 't kort: een aangenaam park.

Sinds kort hebben de buurtbewoners een gemeenschappelijk moestuinproject, De Bijgaard. Zij zwaaiden afgelopen weekend hun deuren wagenwijd open. Geen ROA's, maar wel vrienden, veel kinderen, zon, een heerlijk groene moestuin én een aantal van Pol Cosmo's insecten. Topzondag. Topplek. 

bijgaardepark16
bijgaardepark4
bijgaardepark7bijgaardepark8
bijgaardepark9
bijgaardepark13
bijgaardepark10V bijgaardepark15V
bijgaardepark11
bijgaardepark12
bijgaardepark6
bijgaardepark2
bijgaardepark3
bijgaardepark1

Life, lately.

zaterdag 11 juni 2016


Dertig hele dagen zonder dat ik hier zelf kwam kijken. Dat moet toch een unicum zijn en het beste bewijs van hoe zot afgelopen maand was. Ik heb iets gejinxt, vrees ik, zo ergens begin 2016, want rustig was het weer allesbehalve. Mei was - hoe zal ik het zeggen? - best wel pittig. Terwijl maart en april druk maar fijn waren, bracht mei zo ergens in de helft geheel onverwachts een veel te volle kalender van het niet zo fijne soort druk. Maar ondanks alle zorgen vielen er in mei toch ook geweldig fijne momenten te sprokkelen.

· Mei startte onder een stralende zon in Yport.
· Het weekend erop bracht ik onder een nog stralender zon en in geweldig gezelschap door in Rotterdam. Ik heb een overload aan foto's waar ik dringend nog eens door moet gaan, net als een berg herinneringen die voor mijn eigen annalen wel nog eens in woorden mogen worden omgezet.
· Team BTTR kwam eindelijk nog eens samen!
· Ik werkte een week overuren bijeen om alles rond te krijgen voor het congres van mijn werk.
· Mijn moeder brak haar heup, en dat ene telefoontje kegelde ons beiden naar een situatie waar we niet klaar voor waren. Zij houdt van haar vrijheid en is letterlijk nooit thuis. Ik ben enig kind en kreeg de volledige verantwoordelijkheid over alle geregel. Niet fijn voor haar, extra uithuizigheid voor mij.
· Na twee weken van te weinig slaap, eindeloos veel kilometers met de auto, teveel koffie en behoorlijk wat stress vertrok ik naar de Ardennen voor een weekendje 'alles vergeten'. Missie geslaagd!
· Ik liep een schamele 35 kilometer en mis het lopen ondertussen geweldig hard. Die 150 kilometer van eind 2015... hoe kreeg ik dat toch voor elkaar?
· Ook maar 1 concert, deze maand, en ik had het eigenlijk dan nog afgezegd... Ik zag heel een heel Sportpaleis vol enthousiaste mensen bij Mumford & Sons en slaagde er nog net in om wakker te blijven. *geeuw*

En zo kwam het dat na 14 lange avonden zonder luie zetel mijn kinderen bijna smekend vroegen of ik er nu écht eens ging zijn voor bedtijd. Zo. Die zat. Nog heel even volhouden en dan eindelijk vakantie met favoriete drie zzz's: zon, zee en zwembad. Aaaah.

mei2016

Life, lately.

donderdag 12 mei 2016


Een langgerekte koers was het weer, afgelopen maand. Enfin, in mijn hoofd toch. Veel deadlines, maar ook veel dates. Dates met mensen die ik jaren niet had gezien, ook met mensen die ik eigenlijk helemaal niet ken (of tot dan enkel virtueel), maar met wie ik zo'n 'zeg, moeten wij eens geen koffie drinken?' gevoel heb. Veel kunst ook, veel concerten, veel weg.

Werken, weekends, kunst en concerten. Dat vat het zo wat samen.

· April startte in het SMAK. Ik ging nog een keer naar Rinus Van de Velde kijken, net zoals vorige maand. Zonder kinderen deze keer. Ik zorgde er ook voor dat ik er net na openingstijd was, waardoor de zaal zo goed als leeg was. Genieten!
· De dag erop bracht ik een vriend naar Schiphol en besliste ik om in het terugkeren even halt te houden in Rotterdam. Dat konden jullie hier al lezen. Beste impulsieve beslissing van de maand!
· Later die week zag ik een geweldige Moderat in het Koninklijk Circus. De dag erop Darkstar en Rival Consoles in het Concertgebouw van Brugge. Ik moet er geen tekening bij maken dat ik een beetje moe was, die zondag.
· Alleen was daar geen tijd voor, want die zondag was een stralende dag en ik trok samen met de drie naar Oostende, om - kaart in de hand - een deel van het parcours van The Crystal Ship af te werken. Hartjes voor Pol Cosmo en Isaac Cordal.
· De maand was halfweg en er werd komaf gemaakt met wat vorige maand begon als een spontaan idee en binnen de kortste keren proporties aangenomen had die ik niet had durven denken. Samen met een vriendin die ik al half mijn leven ken en een vriend die ik nog euh, helemaal niet lang ken, trek ik in september 10 dagen naar New York. Woehoew! Laat die tips maar komen!
· Dat weekend nog meer tentoonstellingen, Amai Email in het MIAT deze keer. Daarna koffie en zon en munt in potjes en vriendinnen en kinderen met ijsjes en alles om er een zalige zondag van te maken.
· Het zal u ook niet verbazen dat er van lopen niet veel in huis kwam. Nog geen 40 kilometer deze maand. Weken van 20 kilometer en weken van 0 kilometer. Het leven in extremen is duidelijk ook van toepassing op mijn lopen. Wat wel fijn was is dat ik sinds kort het gezelschap heb van mijn oudste zoon. Dat levert kortere toeren op (en dus minder kilometers), maar het is wel een gezellig moment.
· Met I zocht ik al lopend ook enkele Roa's op in onze buurt.
· Ik deed hetzelfde met another_roadtrip. Roa's zoeken in Gent. Maar eerst lunchen op de boot bij NOAH en afsluiten met koffie bij Clouds.
· Nog meer muziek, dicht bij huis (handig!). Nonkeen speelde in KERK bijna mijn oren aan flarden (jaja, oordoppen en al) en het feestje achteraf (gehost door Roots of Minimal en R&S records, kan niet fout gaan) mocht er ook wezen.
· Uitrusten en mijn batterijen opladen, dat deed ik hier.

April was stevig, mei wordt - euh - nog heftiger. Twee weekends down, two more to go! Bring it on! (Enfin, ondertussen al halfweg, en I'm on a roll!)

april2016

Weekend Normandië: Yport en dé zonsondergang

maandag 9 mei 2016


Het weekend Normandië had nog een deel twee. Eentje met - opnieuw - veel zon, zee en blauw. Er was ook een mooi einde aan dat deel 1 in de vorm van dé zonsondergang die ik eigenlijk op dag 1 had willen zien. Verwacht u dus maar weer aan een lange post met veel foto's. Ik heb duidelijk niet het beste toestel om zonsondergangen vast te leggen, maar goed, herinneringen it is.

Zoals gezegd, ik had de eerste avond graag de zon zien ondergaan, maar het weer en de lange rit staken daar een stokje voor. Op avond twee gingen we voor een herkansing. Na de lange wandeling waren we tegen 16.00u terug in het huis. Douchen, ontspannen, koken, buiten spelen en tegen 19.00u vertrokken we opnieuw, dit keer richting Etretat city. Terwijl we hier aan de westelijke kant van het stadje waren gebleven, reden we nu het stadje door en parkeerden we bovenop de klif, aan de oostelijke kant van de stad.


De parking ligt vlak naast La Chapelle de Notre Dame en als je geluk hebt, dan kan je zo parkeren dat je de zon vanuit de auto kan zien ondergaan. Waarom je dat zou doen? Druk was het er niet, op de occasionele toerist en een paar fotografen, maar koud! Een stevige wind zorgde ervoor dat we toch geregeld even moesten opwarmen in de auto. Eerst leek twee uur kijken/wachten (de meningen waren nogal verdeeld) oneindig lang, maar op het einde ging het best snel en was iedereen gefascineerd.

Aan de ene kant Etretat, met in de verte de Falaise d'Aval en L'Aiguille.

sunset2

Aan de andere kant nog een klip.

sunset3

En dan het kerkje, La Chapelle de Notre Dame.

sunset10
sunset7V sunset6V
sunset12

Als de zon onder gaat, is dat wel een fotogeniek element.

sunset25

Twee uur wachten kan lang lijken als je 8 bent, maar deze moeder had aan afleiding geen gebrek: meeuwen galore! Ideaal studiemateriaal als je de tijd hebt om een beetje met je toestel te prutsen.

sunset14

En verder: eindeloos veel zee in alle tinten blauw, grijs en roze.

sunset11
sunset15

Als de zee oranje wordt, dan gaat het plots snel.

sunset17
sunset16 sunset18
sunset20
sunset19
sunset21

En dan was het 21.18 en was de zon verdwenen. Tijd om terug te rijden naar de B&B die we vonden via Airbnb. Ik zocht iets betaalbaar en niet banaal. Ik zoek altijd locaties met een zwembad, een machtig schoon uitzicht, een kindvriendelijke tuin, een boomhut, you name it. Het moet er een beetje uitspringen.

Zo belandden we in Cliquetot-L'Esneval, in een verbouwde schuur, bij een supervriendelijk Frans koppel. De zijwand van de schuur heeft een heel groot raam dat uitkijkt over de tuin en de wei van Balthazar, de ezel. Die tuin had een grote aantrekkingskracht op onze kinderen. Er is niet elke dag én een schommel (voor met twee!) én een glijbaan, én een boomhut én een pingpongtafel aanwezig. Het is niet dat ze er zo ontzettend veel gebruik van hebben gemaakt, maar het was er en ze hebben in elk geval meer buiten gespeeld dan binnen gezeten.

huis4
huis6
huis3
huis1

Op dag twee reden we naar Yport, een kuststadje iets boven Etretat. Het stadje ligt tegen een helling en is bij fotografen (en zij die het web en Instagram afschuimen voor ze op vakantie gaan) gekend voor de blauw-witte strandhuisjes.
Er is een (gratis) parkeerplaats vlak bij de Plage Centrale (Boulevard Alexandre Dumont). Die is niet zo gek groot, maar volstond ruimschoots. Wij konden zelfs vlak naast de huisjes parkeren!

Wat valt er op het strand te beleven? Je kan krabben vangen, stenen gooien, pootje baden tot ver in de zee op een soort stenen plateau. Er is een afgesloten speeltuin waar je even kan doen alsof je nog een echte kleuter bent. Er is een oneindig groot strand ten noorden van Yport. Meer naar het zuiden vind je volop kliffen, maar er wordt gewaarschuwd voor vallende stenen, dus die kliffen ontdekken, dat deden we toch maar niet. Je kan kijken naar de vissers die hun boot op rollen naar de zee toe rollen. Precies een hele onderneming. Je kan ook blijven zeggen dat je écht waar niet Duits bent, maar misschien botsten wij gewoon die ene Française die daar toch precies niet zo zeker van was. Je kan met je achterwerk in het water gaan hangen, je broer (of jezelf) natspetteren, zeeslakken zoeken, het water troebel maken met krijtstenen. De drie hadden absoluut geen speelgoed nodig.

yport3
yport6
yport8
yport9 yport5
yport4
yport10
yport11
yport14
yport15 Yport16
yport12
yport13
yport17

Zo. Dat was het. Was het Wiske, dan ging ze vast knipogen, maar het is O en die lacht gewoon.

Yport7